Czytam po raz drugi “Polkę” Gretkowskiej. Pamiętam, że zrobiła na mnie parę lat temu duże wrażenie. Teraz też się fajnie czyta – porównuję objawy z moimi albo tymi zasłyszanymi od innych dziewczyn w ciąży. Np.:

“…przedwczoraj byliśmy w Ikei, kupiliśmy doniczki i kanapę. Co spojrzę na tę doniczkę, to mi niedobrze. W ogóle nie mogę patrzeć na nieładne rzeczy, bo prawie puszczam pawia. A ta kanapa… truje mnie. Wydziela dziwny zapach, chemia. W sklepie nie śmierdziała.”

albo:

” Zjedliśmy śniadanie w kawiarni (…) Spacerujemy wzdłuż restauracyjnego wybrzeża. Wdychamy zapach mitycznego morza, jest bezwietrznie, gorąco. Morski aromat, spod którego wyczuwam to, co się naprawdę kryje na przybrzeżnym, nieruchomym dnie, przykrytym szafirową wodą: gnicie glonów i zdechłych ryb. Dostaję kopa w nos, potem w żołądek. Moje ciało próbuje wyrzucić z siebie ten zapach zbuka, potrząsa mną i chlusta na chodnik pomarańczowym śniadaniem: sok, dżem.”

A jak ktoś woli mocniejsze wrażenia podczas lektury, polecam “Cukiereczki” Mian Mian – o młodych Chińczykach. Prostytucja (dziewczyny z prowincji tzw.”kurczaki”, które kuszą klientów w hotelowych windach), heroina (niezły opis kliniki odwykowej w Chinach), undergroundowa scena muzyczna, AIDS, miłość.

Zawiodłam się niestety na ” Zagubieni w Tokio” Marcina Bruczkowskiego – to chyba przez wątek kryminalny i te durne dialogi:

“Ale zjaponiałeś mistrzuniu, ja nie mogę, cztery lata, kto by pomyślał!”

albo

“Kim był? Kolegą z pracy. Bardzo równym facetem. Właściwie geniuszem. “Geniusz- gen i już.” Znasz to? Tak myślałem. Co jeszcze? Trochę…outsiderem. Obcym we własnym stadzie, jeśli wiesz co mam na myśli, Prosiaczku.”

itd. itp. – bleee