Cześć i czołem, jesteśmy dziś już od popołudnia w domu. Dzięki za wszystkie gratulacje i życzenia!

Tymek miał żółtaczkę ( w zasadzie to ciągle ją ma) i nasz pobyt w szpitalu niestety się wydłużył.

Ogólnie mogę powiedzieć, że znam już Madurowicza od podszewki – leżałam na 1, 4, 3 piętrze i na parterze- na oddziale, którego nie powstydziłby się żaden białoruski szpital.

Wszystko to, co o porodzie pisał Śmieszny Tata jest prawdą, łącznie z salową o głosie Himilsbacha. Agnieszka mi mówiła, że to będzie trochę jak film, i rzeczywiście tak było. Jestem wdzięczna losowi, że mnie ten 1 okres porodu nie bolał tak strasznie – był zupełnie do wytrzymania, później było troszkę gorzej, ale szybko poszło. Ekipa porodowa: położne i lekarze to nieźle zorganizowane i zgrane towarzystwo, byłam pod wrażeniem całej akcji. No a fakt, że potem kładą na tobie takie maleństwo, które niedawno kopało po kiszkach i wierciło się w brzuchu, jest niesamowity.

Jak miałam Tymka przy sobie przez dwa dni – potem zabrali go na naświetlania do inkubatora- to prawie w ogóle nie spałam tylko się na niego gapiłam..heh. Później mnie wysłali na Białoruś czyli na parter a Tymek wylądował w solarium.

Trochę mnie to podłamało, że nas rozdzielili, ale wiem, że to było konieczne.

A teraz synek śpi już w łóżeczku (jeśli akurat nie robi małpki: marszczy czoło i wysuwa jęzor albo nie obsikuje wszystkiego wokół) a ja paraduję po domu w biustonoszu dla karmiących matek i oswajam się z domowymi luksusami (w końcu normalna łazienka !)