To ja Justa. Po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że zakorzenione w nas wzory matki i ojca są skostniałe i należy je oddać do lamusa czym prędzej. Mianowicie. Podam przykład z tego tygodnia.

Wszyscyśmy chorzy: Tymek, Mama Adzia, Franek, ja już też. śmieszny tata pracuje non stop, ja wyjeżdżam z domu RAZ i co się dzieje szanowni państwo? Telefon za telefonem, w słuchawce dziecię płacze, a tatko mówi, że on nie jest gotowy na dziecko i że go to przerasta??? i żebym zwijała manatki i mu pomogła, bo on sobie nie radzi.

I tak pomyślałam, że jakoś ciężko mi sobie wyobrazić, żebym ja, czy Szanowna siostra łapały codziennie za telefon i wzywały posiłki, bo wytrzymać cały dzień opiekując się małym dzieckiem jest wysiłkiem ponad miarę. A nie jest to tak, że dzieci przy mamach są słodkie jak aniołki, też dają popalić.

I ojcom trzeba zawsze pomóc, no bo sobie nie poradzą biedactwa, cały dzień.

To tyle. Zeźliło mnie.