Odgrzebałam swój dzienniczek lektur, który prowadziłam od klasy piątej szkoły podstawowej. Każda lektura była zilustrowana obrazkiem własnej roboty. Trochę mi też Szanowna siostra pomagała, bo lepiej rysowała.

A to niektóre z pozycji, które wtedy czytałam:

Specjalnie dla niejakiego Romana, w ramach powtórki:

Tak mi to zapisywanie już weszło w krew, że wspomnę o tych kilku lekturach, które przeczytałam w tzw. międzyczasie - przy karmieniu, po tym jak Tymko lulu poszedł i dał mi parę chwil wolnego.

Gottland - Mariusz Szczygieł - nieźle się czyta, można odkryć historię biznesu Batów, rzeźbiarza największego pomnika Stalina, piosenkarki wyklętej przez reżim i takie tam inne historie. Fajne

Na dnie nieba - Manuela Gretkowska - ze słynnym już felietonem, który za IV RP został wycięty z całego nakładu “Sukcesu” z powodu kilku “ciepłych” słów o braciach kwa kwa. Mnie się najbardziej i tak podobały wzmianki o Poli.

Niesformatowani - Katarzyna Bielas - wywiady (takie trochę inne niż te w Gali czy Vivie) m.in. ze Szczuką, Kondratem, Witkowskim, Janion, Ciechowskim, Liberą. Wywiad z Majchrzakiem, który potwierdził tylko moje przypuszczenie, że poza artysty - cierpiętnika, niezrozumianego przez ludzkość przylgnęła do niego na dobre.

Widnokrąg - Wiesław Myśliwski - powieść wojenno-powojenna, piękny styl, fajnie prowadzona narracja, czyta się z prawdziwą przyjemnością.

Does my head look big in this? - po anglisku, australijskie Beverly hills 90210, nastolatka - muzułmanka. Tak, żeby całkiem angielskiego nie zapomnieć. Dużo potocznych sformułowań, fajne.

Tymek coraz wyżej podnosi głowę leżąc na brzuchu. Rozgląda się po świecie korzystając ze zmienionej perspektywy i bardzo go to dziwi, jak się zmęczy to się przyczaja - o właśnie tak:

A ja na gwiazdkę dostałam interesującą lekturę, którą polecam wszystkim rodzicom niemowlaków i tym którzy planują “zajście” - “Język niemowląt”.

Napisała ją Tracy Hogg, czyli zaklinaczka dzieci. Parę lat temu na dwójce był program z jej udziałem coś ala nasza superniania, ale o wiele fajniejszy.

Tracy twierdzi, że po pierwsze do dzieci trzeba podchodzić z szacunkiem, POWOLI, wszystko im tłumaczyć, bo dzieci nie lubią niespodzianek, wprowadzić im rutynę trzymając się tak zwanego Łatwego Planu (karmienie, aktywność, sen). Wówczas rodzice są w stanie rozpoznać rodzaje płaczu dziecka i lepiej je rozumieją. Mają również czas dla siebie i nie muszą już paradować w piżamie do popołudnia (moim zdaniem nierealne w okresie połogu, przynajmniej na początku).

Mówi też o tym, że dzieci tak jak dorośli mają różne temperamenty. Tymek jest średniaczkiem - jak wynika z testu. Franula również. Czyli przewidywalne te nasze pociechy i w normie.

Podobał mi się też opis doświadczeń, które Tracy robi z przyszłymi rodzicami na zajęciach. Puszcza np. grupie rodziców 3 min płaczu i okazuje się, że wszyscy na pytanie “ile płakało dziecko?” odpowiadają- “powyżej 6 min”. To świadczy o tym, jak mała jest odporność dorosłych na płacz niemowląt. A Tracy mówi tak: “jak nie masz pomysłu na to, co dziecko przekazuje ci płaczem, zastanów się, nie pędź do niego natychmiast, weź 3 głębokie wdechy i dopiero działaj”. Co nie oznacza oczywiście, że dziecko ma się wypłakać a my nie reagujemy, ale często robimy wszystko odwrotnie i np nadmiernie pobudzonemu dziecku, zmęczonemu błyskawicznie podsuwamy jedzenie zamiast ograniczyć mu bodźce i pozwolić się wyciszyć.

Tracy zwraca uwagę na to, jak ważny jest spokój i szacunek w kontaktach z maluchami. Grupie dorosłych zaleciła położyć się na wznak na podłodze, po czym gwałtownie podeszła do jednej z osób i podniosła jej nogi do góry. To miało uczulić przyszłych rodziców na to, jak czuje się niemowlę, kiedy znienacka, bez ostrzeżenia zaczynamy przy nim manipulować - np przewijać. Brak szacunku. Dlatego najpierw wyjaśniamy co zamierzamy zrobić, witamy się, a potem “majstrujemy”.

Idę zaklinać Tymka

Mała aktualizacja dot. ostatnich lektur:

Na Kaszubach: Irena Karpa i jej “Freud by płakał” - opowieść młodej wokalistki - pisarki z Ukrainy, dziennik podróży - Indonezja, Nepal. Przypomniały mi się zeszłoroczne Chiny. Mam nadzieję, że już za rok, dwa spakujemy Tymona do walizki i ruszymy z nim gdzieś daleko, daleko.

Przed Kaszubami jeszcze: “Mała Ikar” Helen Oyeyemi. To opowieść Jess - dziewczynki, pół Angielki pół Nigeryjki. Jess jest nad wiek rozwinięta intelektualnie, wrażliwa, ale miewa również niepokojące ataki. W trakcie wizyty w Nigerii u rodziny matki poznaje Tilly Tilly, przyjaciółkę, która dziwnym trafem pojawia się później również w Londynie. Potem sytuacja wymyka się Jess spod kontroli, Tilly Tilly staje się groźna i odkrywa mroczną tajemnicę rodzinną. Dobrze się czyta.

20 stron “Pożądania” Jelinek trochę mnie zniesmaczyło jednak, odłożyłam na bok. Jestem też w połowie jej “Amatorek”, ale utknęłam jakiś czas temu.

Teraz czytam (z przyjemnością!) “Liv Ullmann Linie życia” - rozmowy i fragmenty zapisków aktorki. Osobiste sprawy, o macierzyństwie, o jej relacjach z matką, z mężczyznami - Bergmanem, o aborcji, na którą zdecydowała się we wczesnej młodości. Niezła lektura.

W Bergmanie szukała ojca, którego straciła we wczesnym dzieciństwie. Po raz pierwszy mówi o pewnych doświadczeniach (nie powinnam tak pisać o umarłych, ale wychodzi na to, że z Bergmana to był niezły tyran). Zazdrosny o więź Liv z dopiero co narodzoną córeczką, kazał jej jechać ze sobą do Włoch na parę tygodni, jak dziecko miało 3 miesiące, żeby przerwać karmienie piersią. Liv mocno to przeżyła, ale jak pisze - “Ingmar był geniuszem. Ingmar podejmował decyzje. A wtedy Ingmar powiedział po prostu: “Musisz przestać ją karmić”

Wracam do lektury, dobranoc