Rok temu byłam o tej porze w szoku. Syn u boku a ja w szoku!

Był taki maleńki, baliśmy się go przewijać, ubierać, nie wiedzieliśmy co i jak, pielęgnacja noworodka to był jakiś kosmos – tysiąc pięćset specyfików i zaleceń.

Przez parę tygodni wydawało mi się że nigdy nie będę nosić majtek hehe. I że moje ciało nie wróci nigdy do stanu “przed”, że już nie wyjdę – najpierw ze szpitala, potem z domu.

Rok minął i okazuje się, że wyszłam ze szpitala, z domu też, Tymek urósł i nawet Śmieszny Tato radzi sobie dobrze z zakładaniem Tymuli body przez głowę i przewijaniem najstraszniejszej z najstraszniejszych pieluch.

Tymciowi najlepszego!

P.S. W sobotę zjazd urodzinowy panie jest taka sytuacja- przyjeżdża caaaała zamojsko-wschodnia rodzina. Nawet Funio!

Inna ciotka to do Wejherowa aż pojechała z Bobrów “po szledzie”

A Babcia Helena to prędko chodziła, w ogóle prędka była i jak zobaczyła z kuchni przez okno, że samochód jedzie z chlebem do sklepu, to raz dwa torbę bierze i biegnie. Paweł (kuzyn) pyta: “Babcia, podwieźć cie?” A ona w biegu odpowiada: ” A ja tam wim, czy po dwieście, czy nie po dwieście..”

I jeszcze ciocia Zonia i Nina się bawiły, że jedna jest Lila a druga Marysia, a moja mama ze swoją mamą w Iwony się bawiły, bo Iwona to było dopiero imię w tamtych czasach!

Dla mnie ze starych Bobrów to najbardziej charakterystyczna była Buchcino, co na starość już ją zgieło w pół i tak po wsi chodziła pochylona. A ja, okrutne dziecko, ją naśladowałam.

I pamiętam jeszcze, że dziadek Józek nigdy brody nie golił i nie lubiłam się z nim witać, bo kłuł! Ale za to jaki był pomysłowy – zawiasy na furtkę z gumowej podeszwy wymyślił, skórki wyprawiał, ptaki, potem mnie ten jaszcząb, co w przedpokoju wisiał po nocach straszył hehe. I na skrzypcach umiał grać i na kolei pracował. Taki chłop był.

A reszta historii mi umknęła, ale jak ktoś pamięta, to niech wpisze w komentarzu.

To wiekopomne wydarzenie miało miejsce na Roztoczu o godz. 19:20 powiedzieliśmy “tak” . Śmieszny Pan śmiał się jak głupi do sera przez całą ceremonię- taki nerwowy uśmiech miał przyklejony do twarzy. Ja szeptałam konspiracyjnie do księdza, że “ja nie mogę do komunii”, a on jak rasowy brzuchomówca odpowiedział “wiem”.

Krótko mówiąc: namawianie nas na ślub było ciężkie. Przyjechali rodzice z Zamościa na pertraktacje i spotkanie na szczycie no i nie dało się inaczej. Takie życie. Człowiek chce być dorosły, ale mu nie dają. My tak ze Śmiesznym Panem już mamy.

Ale z perspektywy czasu wesele było extra. Impreza jedyna w swoim rodzaju. Klimacik stworzył na przyjęciu niejaki Lolek (nie mylić z wujkiem Lolkiem), którego band rozgrzewał gości i nie pozwalał siedzieć przy stolikach. Za kogo się oni nie przebierali, panie kochany, sarmaci, armia radziecka, krakowiacy i górale, dancingowcy, zabrakło chyba tylko wcielenia klubowego.

Dla mnie wesele to był taki “pstryk”, nawet nie wiem kiedy przeleciało. Nie zdążyłam ze wszystkimi pogadać, ale chyba się ogólnie goście wybawili.

No i Tymek się w brzuchu wykołysał.

A złooooty pieeerścionek otrzymałam dzisiaj. Na zaręczyny!

Agnieszka za to była niejadkiem i chudzielcem, i rodzice musieli nieźle pajacować, żeby Adzia cokolwiek zjadła. Zresztą zostawia na talerzu do dzisiaj, aż muszę jej mówić, że dzieci w Afryce głodują. A Bartek, żeby “jadła jak człowiek”
Ona mi za to, jak byłyśmy małe mówiła ciągle: ” nie gap się!”. Strasznie mnie to wkurzało, bo ja uwielbiałam się gapić. Najfajniej było się gapić na wczasach, na stołówkach, bo tak: pełno nowych ludzi w zasięgu wzroku, scenki rodzajowe rozgrywają się normalnie co sekunda, żal nie patrzeć. A ona mi ciągle: “nie gap się” i “nie gap się” na przemian z “żarłok” .

A ja rzeczywiście podjeść sobie lubiłam. Kiedyś podobno wracamy z rodzicami z jakiejś imprezy (imieniny jakieś czy coś), wszyscy najedzeni. Mama zarządza: “do łazienki i spać”. A ja na to: “Jak to spać? A kolacia?”